Onze geest en ons lichaam hebben er baat bij om off-road te gaan, vooral in het tussenseizoen. Een tijd van vernieuwing: het hoofdstuk van het ene seizoen afsluiten betekent ruimte maken voor een nieuw seizoen.
Als professioneel triatlete was mijn stap naar off-roadtriatlon, twee jaar geleden, het begin van het ontdekken van een compleet nieuw element van plezier en prestatie. Mijn debuut was onbedoeld (en heel eerlijk - allesbehalve “professioneel”). Ik experimenteerde met mountainbiken en zwierf samen met vrienden over de trails. Toch bracht het al snel een gevoel terug dat ik al jaren niet meer had ervaren: weer een beginner zijn.
Steevast, wanneer hier in de Blue Ridge Mountains van Virginia eind september aanbreekt, begroet de herfst me met een hernieuwde uitnodiging om opnieuw nieuw te beginnen. De frisheid die met de zachte wind over me heen spoelt als een schone lei, voelt als het gefluister van de natuur om te resetten, opnieuw af te stemmen en te herstellen.
Ik kan dit nostalgische gevoel herleiden naar mijn eerste schooldagen. Nieuw schooljaar, ~nieuwe ik~.
Ik voelde dit nieuwe begin - niet op een manier waarop ik moest veranderen, maar misschien zoals sommigen dat op 1 januari ervaren - de kans om verandering in onszelf te creëren.
Triatleten: berucht om onze type A-neigingen (hé, en type 2 fun..toch?) - trots op onze gedisciplineerde training, strakke planning en toewijding aan het harde werk. Je vindt ons terwijl we ons net zo trouw aan het plan houden als aan de zwarte lijn in het zwembad en de gele lijn op de weg - gestaag in hetzelfde tempo, onszelf verbeterend met efficiëntere techniek, aerodynamische uitrusting en de nieuwste technologische ontwikkelingen. Het’zijn juist deze eigenschappen die ons zo aantrekken in deze sport. Binnen elke discipline is er altijd wel iets dat beter kan. Zonder twijfel is dat wat het prestatieniveau mogelijk maakt dat alleen de intensiteit en veelzijdigheid van multisport vereisen.
Totdat dat niet meer zo is’. Op een bepaald moment gaf het verlangen naar de top van de competitie me niet langer dezelfde energie als vroeger. Ik raakte opgebrand.
Ik koos aanvankelijk voor het modderigere, ruigere, onbekende en avontuurlijkere pad na het WK in 2019 - ik had iets nieuws nodig.
De herfst van 2019, na de wereldkampioenschappen in Zwitserland, bracht onverwachte uitdagingen in mijn privéleven met zich mee. De aantrekkingskracht van trailrunning en fietsen begon als een manier om terug te keren naar mijn lichaam en de natuur. Het begon toen mijn vriendengroep en mijn moedige partner me op een hardtail uit de jaren 80 zetten en me kennis lieten maken met de lokale bergen die ik nog niet had verkend; en eerlijk is eerlijk… ze moedigden me aan om een compleet nieuwe wereld van beweging te ervaren. Ik was VERKOCHT.
Toen 2020 zich verder ontvouwde, werd mijn verlangen naar zelfbedachte uitdagingen en het stellen van mijn eigen doelen alleen maar groter, terwijl wedstrijden werden stilgelegd.
De trails gaven me alles waarvan ik nooit had geweten dat ik het nodig had - rust in de natuur, een pauze van het stampen op asfalt en het turen naar tempo’s, tijd met mijn nieuwe hond (als ik eerlijk ben tegen mezelf, ging ik eigenlijk vooral voor haar naar buiten), en een ontsnapping aan gestructureerde competitie en training.
Twee jaar later heb ik het perspectief om te zien hoe dit mijn gezondheid en mijn verlangen naar de sport op de lange termijn ingrijpend heeft veranderd.
Dit is wat ik heb geleerd door multisport op een nieuwe manier te beleven, en waarom dit hét perfecte moment is om off-road te gaan.
1. Opnieuw een beginner zijn is moeilijk, maar essentieel
Er is iets aan nieuwe dingen beginnen, vooral als volwassene, waarbij er van ons wordt verwacht dat we het meteen begrijpen en moeiteloos meekunnen. Daar zit een extra emotionele uitdaging in, en die vraagt om moed en nederige kracht om te overwinnen.
Dit is het met moeilijke dingen doen: Je bouwt vertrouwen op in jezelf. Het voelt bevrijdend om jezelf los te maken van je onrealistische verwachtingen. Je leert dat je het wel overleeft, spartelend en met moeite je hoofd boven water houdend — maar groeiend.
Ik voelde me opnieuw aangewakkerd door de absoluut angstaanjagende maar verruimende groei die een nieuwe ervaring met zich meebrengt. Het was dezelfde voortdurende drang om beter te worden die me twintig jaar lang dag na dag terugriep naar het zwembad. Dat streven naar verbetering is wat me ooit naar de wedstrijdtriatlon trok. Het vroeg om mijn volledige aandacht en aanwezigheid, en ik voelde me zelden levendiger. Leren mountainbiken was voor mij het begin van nog veel meer eerste keren. Kort daarna voelde ik die groei in mezelf doorwerken in alle aspecten van mijn leven.
2. Minder overbelastingsblessures
Trainen op gevarieerd terrein geeft je lichaam een pauze van het voortdurende stampen op asfalt. Door minder blessures in de afgelopen twee jaar beleef ik nu de meest consistente trainingsperiode ooit. De trails vragen om meer gevarieerde bewegingspatronen - je komt uit het zadel, loopt stukken met de fiets aan de hand (hallo benen/aerobe capaciteit/armkracht), en verplaatst voortdurend je houding terwijl je langs de rotsen beweegt. De kleine spieren in mijn voeten werden op nieuwe manieren aangesproken en het was niet langer stap na stap dezelfde herhalende beweging.
3. Sterker atletisch vermogen
Op de trails kun je kracht niet faken.’
Vroeger was een kiezelsteen op mijn pad al genoeg om mij en mijn 21mm-raceband de greppel in te sturen. Het heeft lang geduurd voordat ik leerde dat ik over rotsen heen kan rollen (en nog beter, hoe ik mijn hele lichaam kan GEBRUIKEN om er soepel overheen te bewegen!). Dat vertaalt zich naar mijn vermogen om mijn lijnen op de trails vooraf te zien, betere fietsbeheersing, spieractivatie en het inschakelen van mijn hele lichaam (in plaats van alleen mijn fiets over wortels heen te dwingen).
Zodra je van de weg afgaat en het bos in trekt, word je gedwongen om de nadruk per seizoen op verschillende disciplines te leggen - dat brengt variatie en diversiteit in je training.
Het andere onverwachte voordeel: meer respect voor ons lichaam en de natuurlijke wereld, terwijl we meebewegen met de seizoenen. In de loop van het jaar verschoof mijn focus van een trailrunwedstrijd van 80 km naar een fietswedstrijd van 161 km, naar een regelmatige focus op zwemmen, en van shorttrack naar triatlon over langere afstanden. Mijn vermogen om veelzijdig te zijn is gegroeid en als bijeffect heeft het’mijn drive voor elke discipline op een nieuwe manier opgeladen.
Lees meer in de post van volgende week!
Over de auteur:
Amanda Presgraves combineert op unieke wijze haar expertise op het gebied van voeding en gezondheid, business, topsport, communityontwikkeling en mindset in haar werk als: professioneel USA-triatlete en ultra-endurance off-roadatlete, auteur van “The NonRecipe Book”, ondernemer in food-startups en mindsetcoach, gevestigd in het hart van de Shenandoah Valley in Harrisonburg, Virginia.