10 JAAR AGEGROUPER ZONDER DAT HET IN EEN SCHEIDING EINDIGT
Omdat het wedstrijdseizoen dit jaar wat mager was, of zelfs volledig afwezig, was er volop tijd om na te denken.
Iets meer dan 10 jaar geleden vond ik, in de stilte van een rustige kelderbadkamer op mijn werk, een exemplaar van Triathlete magazine met de naam van onze marketingdirecteur erop. In dat nummer vond ik een artikel dat me meteen in verwarring bracht toen ik termen las als IM, 70.3, T1, T2, Sprint en OLY. Omdat ik in de eerste plaats een hardloper was en in de tweede plaats een fietser, was ik gefascineerd door snelveters en schoenen zonder sokken, en door de bewering dat je uit het water kon rennen, op de fiets kon springen en daarna kon gaan hardlopen zonder blaren… althans, dat werd beweerd.
Ik merkte dat ik elke dag de kelder opzocht omdat ik weer een artikel wilde lezen. Ik was verkocht. Behalve dan het onderdeel zwemmen in open water. Daar was ik doodsbang voor. Het idee van troebele stuwmeren in de buurt en dat je niet alle dode lichamen daaronder kon zien, was niet iets waar ik op zat te wachten. En zwemmen in de oceaan? Ja hoor… in de oceaan woont Jaws. Uiteindelijk accepteerde ik dat triatlon iets was wat ik moest proberen, en dat de angst voor het zwemmen iets was wat ik moest overwinnen.
Als echtgenoot en vader besloot ik dat ik waarschijnlijk het beste bij mijn huisarts kon beginnen. Ik ben niet op mijn 10e met triatlon begonnen, dus ik dacht dat de waarschuwing raadpleeg eerst een arts die je op het etiket van een aspirineflesje vindt, in deze situatie wel van toepassing was. We praatten wat over koetjes en kalfjes, hij zei dat het leek alsof ik goed at en gezond leefde, en toen vertelde ik hem over mijn nieuwste ambitie – hij keek op van zijn leesbril, legde zijn stethoscoop neer en rolde zijn kleine dokterskrukje op wieltjes dichter naar me toe. Ik dacht dat hij me ging vertellen dat hij iets in mijn ademhaling had gehoord terwijl hij de ijskoude schijf van de stethoscoop over mijn blote rug had bewogen. Terwijl ik daar zat, zonder shirt, met kippenvel… werd hij bloedserieus. Hij vertelde me dat hij een paar triatleten kende… en dat het verslavend wordt, en dat de huwelijken van beide atleten in een scheiding waren geëindigd. Waarschijnlijk door de belasting van de lange trainingsuren, wedstrijden enzovoort. Voordat ik zijn spreekkamer verliet, liet hij me beloven dat ik eerst met mijn vrouw zou praten.
Toen ik naar huis reed, krabde ik me achter de oren. Ik had hobby’s en mijn vrouw leek daar helemaal prima mee om te gaan. Ik was rotsklimmer, snowboarder, ik kwam vaak in de plaatselijke sportschool, ik maakte lange hardlooprondes en lange fietstochten, en mijn vrouw had nog nooit geklaagd. Maar hoe meer ik dat nummer van Triathlete las en leerde over de toewijding en tijdsinvestering van triatleten, en hoe meer ik nadacht over de blik op het gezicht van mijn arts, zijn bezorgdheid en de ervaringen die hij met me deelde… hoe zekerder ik wist dat ik haar goedkeuring nodig had.
Mijn plan van aanpak was eenvoudig. Ik ben een ochtendmens, mijn vrouw is een nachtbraker. Ik zou beloven al mijn trainingen ’s ochtends te doen en de avonden vrij te houden voor tijd met het gezin; op zaterdagen hetzelfde, met daarnaast late ochtenden en vroege middagen voor “klusjes” in en om het huis. En op zondag zou ik helemaal vrij nemen. Na een lange uitleg over wat triatlon was, en na het lezen van talloze gemarkeerde zinnen en alinea’s die ik enthousiast had aangestreept in dat exemplaar van Triathlete, zei ze: ga ervoor. En dat deed ik.
Fast forward 10 jaar. Ik ben mijn belofte trouw gebleven. En in die tijd hebben mijn vrouw en mijn kinderen allemaal aan minstens één triatlon meegedaan. We hebben genoten van racevakanties op Hawaï, in Florida en Californië, evenals van wedstrijden wat dichter bij huis. We kijken uit naar meer racevakanties in 2021, hopelijk nadat de pandemie afneemt of helemaal verdwijnt. Ik hoop nog eens 10 jaar te blijven trainen en racen… of zelfs langer. Mijn schema zal niet veranderen – en die belofte die ik 10 jaar geleden deed ook niet.
Maak een plan, zet degenen die ertoe doen op de eerste plaats, houd je aan het plan en geniet samen van de reis en de herinneringen die zullen ontstaan.