Een loopevenement van 160 kilometer uitlopen is voor de meesten van ons een onvoorstelbare prestatie – een epische mijlpaal in het ultralopen waar zelfs ervaren hardlopers jaren over doen. Maar niet voor de in Texas wonende hardloopster en amateur-IRONMAN-triatlete Roni Garrett – Roni bereikte haar doel in 2017, slechts drie jaar nadat ze haar eerste marathon had gelopen!
Hier beschrijft de 37-jarige Roni in haar eigen woorden (die meedoet aan marathon-, ultra-trail-, duatlon-, triatlon- en aquatlonevenementen) haar ervaring met het lopen van de Brazos Bend 100 drie jaar geleden, en deelt ze wat ervoor nodig was om na 27 uur hardlopen bij temperaturen onder nul over de finish te komen.
De weg naar 167 kilometer… is de achtbaan van je leven!
Wie ben ik?
Ik ben altijd al een hardloopster geweest, maar de halve marathon was mijn ideale afstand. Het was precies lang genoeg zonder overweldigend aan te voelen. Naarmate de jaren verstreken, ging ik steeds meer houden van langere afstanden. Ik liep mijn eerste marathon, de Houston Marathon, in 2014 en daarna deed ik meerdere IRONMAN-triatlons en marathons, wat ik geweldig vond, maar het liet me ook afvragen: ‘wat kan mijn lichaam nog meer?’ Ik had verschillende trailruns gedaan, de ultralopers gezien en dacht dat ze GEK waren! Dus begon ik aan mijn poging om de wereld van het ultralopen te verkennen.
Wat was ervoor nodig om mij aan de start te krijgen?
Het kostte me twee jaar om aan de start van de Brazos Bend 100 te staan. In het jaar ervoor deed ik verschillende marathons, trailruns en een race van 80 kilometer om me fysiek voor te bereiden. In het jaar waarin ik de 160 kilometer liep, deed ik ook twee marathons en een IRONMAN. De crosstraining bij de voorbereiding op de IRONMAN hielp enorm om blessurevrij te blijven. Zwemmen, fietsen en krachttraining waren essentieel voor mijn succes. Ik zou krachttraining absoluut aanraden om je core en onderrug te versterken.
De meeste mensen willen weten hoeveel ik liep ter voorbereiding op de 160 kilometer. Het antwoord is HEEL VEEL! Ik liep vijf dagen per week en op vier van die dagen liep ik twee keer per dag. Ik liep 13 kilometer om 4:30 uur 's ochtends en na mijn werk liep ik nog eens 21 kilometer. Op zaterdagen, tijdens mijn zwaarste trainingsperiode, liep ik 48 kilometer in de ochtend, gevolgd door 8 kilometer in de middag. Ik kwam gemakkelijk boven de 97 kilometer per week uit.
Ik richtte me erop om het op te delen in kleine, behapbare stukken. Ik had een geweldige coach bij PR Endurance Sports die me alleen mijn training voor die week liet zien. Je moet jezelf niet laten overweldigen en proberen de hele race in één keer mentaal te bevatten. Ik trainde mezelf om me op één ronde tegelijk te focussen.
Welke race koos ik?
Ik schreef me in voor de Brazos Bend 100, een trailrun die plaatsvindt in Brazos Bend State Park in Texas, dat bekendstaat om zijn alligators. De race bestaat uit 6 rondes van 27 kilometer, al was in het jaar dat ik meedeed de eerste ronde verkeerd gemarkeerd en langer – bijna 32 kilometer. In totaal was het parcours 167 kilometer.
De temperatuur in Texas tijdens de race was een ijskoude -1 °C! In aanloop naar de race was ik er klaar voor, enthousiast en kalm, en aan de startlijn concentreerde ik me erop mijn gedachten tot rust te brengen zodat ik niet overweldigd raakte.
Hoe deed ik het?
Met hulp van een geweldige groep vrienden! Ik had de meest fantastische groep pacers. De aller belangrijkste sleutel tot deze race is een sterk team en een goed plan. Deze race was vooral een succes dankzij mijn supportcrew. Door het parcours kon ik aan het begin van elke ronde stoppen bij ons “basiskamp”, waar ik mijn sokken en schoenen wisselde en mijn voeding weer aanvulde. Iedereen in mijn crew speelde een belangrijke rol in mijn succes – van mijn bidons klaar hebben staan als ik een ronde afrondde tot blarenpleisters en mentholcrème op mijn enkels en voeten aanbrengen, mijn sokken verwisselen en de spullen die ik nodig had gebruiksklaar hebben liggen. Mijn crew liep zelfs met me mee midden in de ijzige kou en bleef er de hele nacht bij. Ik had me geen betere pitcrew kunnen wensen en ik hou enorm veel van ze daarom.
Wat hield me op de been?
Ik liep 27 uur achter elkaar en deed GEEN DUTJES! Om door te gaan, herhaalde ik tijdens races altijd in mijn hoofd: ‘Blijf vooruitgaan’. Ik liet mijn eerste IRONMAN-outfit maken met die tekst erop. Ook dacht ik alleen aan de volgende verzorgingspost en aan niets anders. De stukken behapbaar houden helpt mijn mentale gesteldheid.
Hoe zorgde ik voor mijn energie?
Ik had twee race belts, elk met vier bidons. Twee daarvan bevatten water en de andere twee bevatten Infiniti-voeding. Mijn doel was om tijdens elke ronde alle vloeistoffen op te drinken. Als ik terugkwam op de basis, had mijn team de volgende belt klaar om te wisselen. Ik at ook croissants en pindakaas. Bij de verzorgingsposten was er ook heerlijk eten – quesadilla en ramen in de nacht! Het was koud, dus het warme eten smaakte geweldig. Ik gebruik geen gels – tijdens races heb ik altijd de voorkeur gegeven aan echt eten.
Hoe voelde het om 160 kilometer te lopen?
Dit was de meest nederige en geweldige ervaring die ik ooit heb gehad. Dat mijn vrienden me tijdens deze epische tocht steunden, is iets wat ik nooit zal vergeten. De zon zien opkomen, ondergaan en weer opkomen was fantastisch. De 145 kilometer aantikken was eigenlijk het zwaarste punt en voor het eerst dacht ik dat ik het niet zou halen. Klinkt gek – nog maar 21 kilometer – maar het was ontmoedigend. Niet alleen begon mijn lichaam af te takelen, ook mijn hoofd begon zich af te vragen of ik het wel kon. Het ergste van alles was de volgende dag! Ik was niet voorbereid op de pijn. Maag- en darmproblemen en spierpijn zoals ik nog nooit had gevoeld.
Wat heb ik geleerd?
Ik heb geleerd dat passie en vastberadenheid zwaarder wegen dan pure atletische aanleg. En dat je geest de sterkste spier in ons lichaam is. Ik wilde zo vaak stoppen. Ik huilde bij 145 kilometer omdat ik dacht dat ik met geen mogelijkheid door kon gaan bij -1 °C, maar mijn geest was sterker dan de fysieke pijn. Van de 178 mensen was ik een van de 91 die finishten!
Sinds de Brazos Bend 100 ben ik blijven racen. Meer IRONMAN-triatlons, een 70.3 in Schotland, trailruns van 50 kilometer in Oregon en marathons in Banff, Canada. Ik race voor Team Zoot en kwalificeerde me om de VS te vertegenwoordigen op het ITU Wereldkampioenschap 2020 in Amsterdam, maar dat werd natuurlijk afgelast door de pandemie. Ik zal blijven hardlopen en mijn grenzen verleggen. Ik ben nu eigenlijk net begonnen met de opbouw naar mijn volgende race van 160 kilometer – hopelijk volgend jaar.
Waarom koos ik ervoor om 160 kilometer te lopen?
Ik wilde vrouwen die op mij lijken laten zien dat ze het kunnen. De trails geven er niet om hoeveel geld je verdient of wat je achtergrond is, ze geven er alleen om dat je komt opdagen en het werk doet. Veel te vaak ben ik de enige zwarte vrouw (of persoon) aan de startlijn. Zichtbaarheid creëren voor vrouwen en vrouwen van kleur in “extreme” sporten is een passie van mij. Van ultralopen tot triatlons: we kunnen alles bereiken!
In het leven, net als in races, Blijf gewoon vooruitgaan, je zult jezelf verbazen over wat je kunt bereiken.
Ronnie Garrett is lid van Team Zoot Texas
Deze blog is geschreven door Lessons in Badassery. Bekijk hier meer lessons:
http://lessonsinbadassery.com/roni-garrett-ran-first-100-miles/